We hadden in Damwoude, inmiddels onze hofleverancier, tijdens de zoektocht naar een jaren '40-auto al een mooie 1948 Pontiac gezien. Mooi model, redelijk goede staat, maar wat te duur. Toch in september maar eens wezen kijken tijdens een vakantie in de omgeving. Bert, de eigenaar van het bedrijf, was er helaas niet en belde later terug om te peilen of ik geïnteresseerd was. Uiteraard, maar wel met inruil van onze Mercedes 500 SE uit 1983. Dat kon wel, we moesten maar langskomen. Zo gezegd, zo gedaan. Eind september werd een schitterende Pontiac afgeleverd voor onze deur!

 

Het was mijn eerste auto met een flathead straight eight, 6 volt, een gebrek aan vermogen, geen elektrisch/hydraulische speeltjes (ach, kan het ook niet kapot...) en zonder vleugels.

De eerste rit leerde dat hij best goed remde zonder rembekrachtiging, maar dat dat niet veel nut had als de auto niet harder wil dan 80... Sturen ging zwaar, daarom ook een groot stuur; men wist niet beter. De eerste stuurbekrachtiging was pas leverbaar bij Chrysler in 1951 en bij Cadillac in 1952. Ook bleken er diverse onderdelen zo verouderd te zijn dat ik op zoek moest naar nieuwe. Als je de kabelboom aanraakte, verpulverde deze direct.

 

Ook bleek het montagepunt van het gaspedaal gescheurd te zijn en bediende het zo niet goed de carburateur. Vandaar de 'top' van 80. Via Marktplaats leerde ik Thijs Vogels kennen. Hij verhuurde zijn '48er Pontiac en ik mocht wel even komen kijken hoe de gasstangen aangesloten moesten zitten. Dezelfde middag togen we nog naar Best. Uiteraard was er snel duidelijk wat er mis was. Later heeft Thijs mij nog enorm geholpen door zijn reservemotor aan mij te verkopen toen bleek dat mijn blok gescheurd was.

In Amerika zitten gelukkig vele bedrijven die onderdelen kunnen leveren (zie ook 'leveranciers & info') en ook eBay is nuttig. Het heeft de nodige avonden gekost met snuffelen, maar alles was al snel gevonden om hem weer op en top te krijgen.

 

Van de geschiedenis van de auto was weinig bekend. Hij is geproduceerd in de GM-fabriek in Kansas City, USA. Volgens de overlevering zou hij slechts drie Amerikaanse eigenaren hebben gehad. Deze Streamliner reed al in de jaren 70 in Arizona en daar woonde ook de laatste eigenaar. Stille getuige waren de rode gravelsteentjes in het chassis en het rode stof.... Ik heb meerdere malen per brief contact opgenomen met de oude eigenaar maar die heeft nooit wat laten horen. Jammer.