Mario & Aldo Andretti en de Hudson

De grootste racefamilie uit de geschiedenis begon met een muntje. In het voorjaar van 1959 rolden Mario en Aldo Andretti hun rode Hudson Hornet de Nazareth Speedway in Pennsylvania op. De tweeling verscheen in strakke racepakken, klaar om te laten zien dat ze er bij hoorden – jong, onervaren, maar met ambities groter dan wie dan ook op de oval.

​

Mario en Aldo Andretti werden geboren in de winter van 1940 in Montona, een plaats die destijds tot Italië behoorde en later tot Joegoslavië. Hun jeugd werd vroeg op de proef gesteld: tijdens en na de Tweede Wereldoorlog verloor hun familie bijna alles en belandde zij in een vluchtelingenkamp in Lucca, Italië. Juist daar maakten de jongens hun eerste ervaringen met motoren en snelheid mee, wat een zaadje plantte voor hun latere passie voor racen.

In 1955 verhuisde de familie naar Nazareth, Pennsylvania, in de Verenigde Staten. Ze spraken aanvankelijk alleen Italiaans, liepen achter in school en vonden hun eerste ontsnapping in de nabijgelegen dirt oval racetrack. Mario herinnert zich die eerste ontmoeting nog levendig: het was op een zondagavond, tijdens hun eerste weken in Amerika, toen ze van een afstand de lichten van de racebaan zagen en de zware brul van motoren hoorden. De adrenaline en fascinatie waren onmiddellijk; het voelde alsof alles precies op zijn plek viel. Aldo en Mario keken elkaar aan en wisten meteen: dit was wat ze wilden doen.

Om hun dromen te verwezenlijken werkten de broers bij het Sunoco-tankstation van hun oom Louie, wat hen de kans gaf mensen in de racewereld te leren kennen, waaronder de promotor van het circuit.

Het bouwen van de racewagen zelf was een combinatie van passie, vrienden en praktische kennis. Zoals Mario later beschreef: Aldo ging de baan op en won direct de heat en de feature, maar dat gebeurde niet door een wonder. Ze hadden gewoon beter werk geleverd dan ze aanvankelijk hadden gedacht, dankzij de groep vrienden die ze hadden verzameld om de auto te bouwen. Een van hen stuurde hen in de juiste richting om een Hudson te maken. Hudsons waren toen erg succesvol in NASCAR, vooral op de dirt tracks.

Mario Andretti noemt een vriend, bijgenaamd Charlie, een “science-minded buddy”, die hen hielp het project slimmer en systematischer aan te pakken dan andere jonge racers. Via deze vriend kwamen ze in contact met een NASCAR-team dat Hudsons reed en uitgebreide afstemmingsgegevens voor dat model had ontwikkeld. Omdat het team stopte met racen, konden de broers deze professionele setup-informatie – over wielbasis, ophanging, afstelling en andere technische details – aanschaffen en gebruiken om hun eigen Hudson optimaal af te stellen. Naast deze kennis kregen ze ook lokale hulp bij het bouwen van de auto, maar de NASCAR-gegevens gaven hen een cruciale voorsprong op andere beginnende coureurs op de dirt tracks.

Ze vonden de carrosserie van een oude 1948 Hudson Hornet in een junkyard en haalden die naar hun werkplaats om om te bouwen tot racewagen. Voor de motor en andere benodigde onderdelen wendden ze zich tot de J.C. Whitney‑catalogus, waar ze een geschikt zescilinderblok en race‑onderdelen konden bestellen. Op die manier konden de broers en hun vrienden een complete, race Hudson opbouwen, waarbij ze de gebruikte body combineerden met een via de catalogus verkregen motor. Deze combinatie van tweedehands en nieuw maakte het voor jonge, beginnende racers mogelijk om competitief te zijn zonder veel geld uit te geven. Door hun kennis van Speed Age-magazines wisten ze dat de Hudson, met zijn unieke wielophanging, uitzonderlijk goed presteerde op hoge snelheid, vooral op de ovals. Zo begon hun avontuur met hun eerste echte racewagen.

In de lente van 1959 namen ze hun race Hudson mee naar de Nazareth Speedway. Omdat ze pas negentien jaar waren, mochten ze officieel nog niet racen. Vastberaden om toch mee te kunnen doen, logen ze over hun leeftijd en hun ervaring. Ze vertelden de promotors dat ze in Italië in Formula Junior hadden gereden, hoewel dat helemaal niet waar was. Deze fictieve achtergrond werd deels versterkt door een verhaal dat door de bekende autosportjournalist Chris Economaki werd verspreid: hij vermeldde dat Mario Andretti in Italië Formula Junior had gereden, en dat verhaal zorgde ervoor dat de promotors hen serieuzer namen en hen toestonden te racen. Het duurde nog geruime tijd voordat deze mythe ontkracht werd.

Om hun leugens geloofwaardig te maken, kreeg het jonge duo hulp van hun lokale krant, die geboortedata op licenties aanpaste en valse ID’s verstrekte, zodat het leek alsof ze oud genoeg waren om legaal deel te nemen. Hun vader had geen idee van hun deelname en was totaal niet betrokken bij dit plan. Door deze combinatie van valse identiteit, overdreven racetechnische ervaring en steun van lokale contacten konden de broers hun debuut maken op de oval, ondanks hun jeugdige leeftijd en gebrek aan officiële ervaring.

Er moest een beslissing worden genomen wie van de twee de eerste race zou rijden. Mario gooide een muntje en Aldo won. Hij startte achteraan in de heat, vond een smalle binnendoor-lijn en manoeuvreerde zich moeiteloos langs de andere auto’s, waardoor hij prompt de leiding nam en zijn eerste overwinning behaalde. Diezelfde dag won hij ook de feature en verdiende $80, wat de jongens die avond deed vieren bij de YMCA. Mario kijkt terug op deze tijd met bewondering voor de samenwerking en het talent dat ze hadden ontwikkeld: de Hudson was goed gebouwd, hun vrienden waren kundig, en alles kwam samen dankzij passie, trial-and-error en het vermogen om creatief om te gaan met beperkingen. Ze waren minderjarig, hadden geen ervaring, maar gebruikten alles wat beschikbaar was: advies van anderen, notities, observatie en pure wilskracht.

Na Aldo’s eerste overwinning nam Mario een week later zelf de Hudson over en won ook hij een feature. Gedurende dat seizoen domineerden de broers de half-mile ovals rond Pennsylvania en wonnen meer dan een dozijn races. Hun gelijkenis leidde zelfs tot verwarring bij andere coureurs, die soms dachten dat Aldo beter was dan Mario. Maar de roem kwam met risico’s. Tijdens de laatste race van het seizoen, op Hatfield Speedway, raakte Aldo in een catastrofale crash. De Hudson ving een loszittende plank in de afrastering, flipte meerdere keren en het dak werd ingedrukt en zijn helm spleet open. Aldo raakte bewusteloos en belandde in een coma.

​Het herstel was lang en zwaar. Aldo verloor bijna 32 kilogram, raakte bijna verlamd en moest opnieuw leren lopen. Zijn persoonlijke relaties, waaronder die met zijn vriendin Corky, werden zwaar belast. Mario zette zijn raceloopbaan voort, kocht een sprintcar voor Aldo en ondersteunde hem waar mogelijk, terwijl Aldo langzaam terugkeerde naar het racen. Hoewel hij opnieuw enkele overwinningen boekte in de vroege jaren ’60, was hij nooit meer de coureur van voor de crash; zijn snelheid en scherpte waren verminderd.

De originele 1948 Hudson Hornet, die de broers in hun jeugd bouwden, raakte na Aldo’s crash verloren. Veel later werd de auto herbouwd voor het videospel Gran Turismo 6, als eerbetoon aan hun eerste auto en de vroege avonturen die hun passie en mindset hadden gevormd. In 2013 heeft het Gran Turismo 6 “First Love” project een vergelijkbare Hudson gevonden en gerestaureerd naar de specificaties van de originele race Hudson die Mario en Aldo hadden opgebouwd. Het team van Gran Turismo, samen met autobouwers zoals Bob Hammond en Andrew Comrie‑Picard, hebben een Hudson gezocht die overeenkwam met het model en deze gedetailleerd herbouwd. De restauratie is gebaseerd op historische details, opnames en herinneringen van Mario om de auto zo dicht mogelijk bij het origineel te brengen. Mario Andretti werd met die herbouwde Hudson herenigd, en hij reed ermee op een dirt track ter herinnering aan waar zijn carrière begon.

Mario Andretti: de individuele reis

Mario Andretti’s carrière is een verhaal van onverzettelijke nieuwsgierigheid, passie en een bijna onstilbare drang om te winnen. Al in zijn jeugd, tijdens de Hudson-periode met zijn broer Aldo, liet hij zien dat hij anders dacht dan de meeste jonge coureurs: hij observeerde, noteerde alles en experimenteerde constant. Zelfs zonder digitale hulpmiddelen hield hij nauwkeurig bij welke versnellingen hij gebruikte, welke lijnen hij nam in de bochten en hoe verschillende bandenprestaties uitpakten. Dit systematisch leren door te observeren en noteren legde de basis voor een mindset die hem zijn hele carrière zou onderscheiden.

Zijn eerste successen op de dirt ovals van Pennsylvania kwamen voort uit trial-and-error. Mario voelde aan wat werkte, maar begreep dat je de limieten van een auto pas echt leert kennen door ervaring. Deze leerschool op de Hudson, waarbij hij onervaren was en vaak de grens opzocht, vormde hem tot een coureur die risico’s kon inschatten en tegelijkertijd controle hield. Voor hem was racen nooit alleen een kwestie van snelheid; het ging om het begrijpen van de machine, het analyseren van omstandigheden en het toepassen van kennis in het heetst van de strijd.

Vanaf de eerste race proefte Mario het gevoel van winnen, en dat maakte hem onstuitbaar. Het succes op de ovals en in de Hudson was een vroege “taste of victory” die hem voor altijd motiveerde. Die drang om vooraan te zijn en te blijven verbeteren, gekoppeld aan een onwankelbaar optimisme, maakte dat hij zich nooit uit het spel liet halen, ongeacht obstakels of tegenstand. Zijn kleine rituelen en routines, zoals altijd links instappen, weerspiegelden zijn aandacht voor detail en psychologische voorbereiding.

Mario’s carrière zou later alle disciplines van de autosport beslaan: van sprintcars en Indy cars tot Formule 1 en endurance races. Hij bleef altijd leren, observeren en notities maken, waardoor hij zichzelf continu verbeterde. Zijn overwinning in de Indianapolis 500, Formule 1-titels en talloze andere successen waren geen toeval, maar het resultaat van een levenslange combinatie van passie, discipline en strategisch denken. De Hudson-periode met Aldo was slechts het begin van een carrière waarin hij het idee van leren door ervaring tot in perfectie beheerst heeft.

Aldo Andretti: de andere kant van de broers

Aldo Andretti’s verhaal is er een van moed, doorzettingsvermogen en de harde realiteit van racen. Hoewel hij vaak in de schaduw van zijn jongere broer Mario stond, was zijn passie voor snelheid net zo groot en zijn talent onmiskenbaar. Van jongs af aan deelde hij met Mario dezelfde fascinatie voor motoren en racen, maar Aldo’s pad werd ingrijpend beïnvloed door de gevaren van de sport.

Zijn eerste successen op de dirt ovals in Pennsylvania waren spectaculair. Met de gemodificeerde 1948 Hudson Hornet die hij samen met Mario bouwde, wist hij bij zijn debuut heats en features te winnen, waarbij zijn lef en instinct voor lijnen op de baan direct opvielen. Aldo had een natuurlijke vaardigheid om risico’s in te schatten en kansen te grijpen; zijn eerste overwinning was een toonbeeld van snelheid, inzicht en gedurfde keuzes. Na de genoemde crash en herstelperiode bleef Aldo racen maar niet meer met het succes van voorheen.

Aldo verhuisde in 1964 met zijn gezin naar Indianapolis om zijn sprintcar-carrière voort te zetten. Zijn momenten van succes werden steeds zeldzamer, en een zware crash in 1969 – met veertien gebroken botten en ernstig oogletsel – maakte een definitief einde aan zijn actieve raceloopbaan. Maar Aldo weigerde zich terug te trekken uit de wereld van autosport. Hij bouwde een bedrijf op, Andretti Firestone, en later Andretti Machine Engineering, waarmee hij zichzelf en zijn familie een duurzame toekomst gaf. Tegelijkertijd bleef hij actief in de racewereld als supporter en mentor, vooral voor zijn zoon John, die vanaf 1982 deelnam aan de Indianapolis 500.

Aldo’s nalatenschap ligt niet alleen in zijn races, maar ook in zijn voorbeeld van doorzettingsvermogen en loyaliteit. Hij toonde dat succes niet altijd wordt gemeten aan het aantal overwinningen of titels, maar aan de vastberadenheid om te blijven proberen, ondanks tegenslag. Zijn leven buiten de baan – als ondernemer, mentor en familievader – getuigt van dezelfde passie, gedrevenheid en loyaliteit die hij op de dirt ovals van Pennsylvania had getoond.

Van broers naar individuen: de weg van de Andretti’s

Het verhaal van Mario en Aldo Andretti begint gezamenlijk, met hun jeugdige overwinningen op de dirt ovals en de legendarische Hudson Hornet die zij samen bouwden. Die periode vormde niet alleen hun technische vaardigheden, maar ook hun karakter: leren door ervaring, durf tonen en nooit de passie verliezen, ongeacht de obstakels. De Hudson was meer dan een auto; het was een leerschool, een symbool van hun samenwerking en van het verlangen om te excelleren.

Toch leidde het racen de broers uiteindelijk langs verschillende paden. Mario’s natuurlijke nieuwsgierigheid, systematische aanpak en onverzettelijke drang om te winnen stuwden hem naar een carrière die alle disciplines van de autosport omvatte, van sprintcars en Indy cars tot Formule 1 en endurance races. Zijn vroege successen op de Hudson waren slechts het begin van een leven lang leren, observeren en verbeteren.

Aldo daarentegen kende de harde kant van de sport. Zijn talent en lef werden op jonge leeftijd getest door zware crashes die hem fysiek en mentaal uitdaagden. Toch hield zijn passie voor racen aan en vertaalde zich later naar ondernemerschap en mentorship binnen de autosport. Aldo’s kracht lag in zijn doorzettingsvermogen, loyaliteit en het vermogen om een steunpilaar te zijn voor zijn familie, zelfs als zijn eigen carrière op de baan niet de hoogtepunten bereikte die hij had gehoopt.

Door deze drie perspectieven – de gezamenlijke Hudson-periode, Mario’s wereldwijde faam en Aldo’s inspirerende doorzettingsvermogen – ontstaat een volledig beeld van de Andretti-familie. Het laat zien dat succes in autosport niet enkel wordt bepaald door overwinningen, maar door passie, vasthoudendheid en de manier waarop men obstakels overwint. De Hudson Hornet blijft daarbij een symbool van het begin: een voertuig dat dromen in beweging zette en de fundamenten legde voor een legendarische familiegeschiedenis in de autosport.