Een flyer van de Miami Drive-In uit 1938. Sommige flyers gaven nog wat extra informatie. Dit was vooral om het gemak te benadrukken. ‘Ieder type kleding is goed voor het Drive-In Theatre, je kunt roken, praten en relaxen in je eigen auto zonder de buren te storen.’

​

Toch begon het concept pas echt aan te slaan toen de speakers voor in de auto verschenen en de geluidskwaliteit verbeterde. In combinatie met de groei van het autobezit, de suburbanisatie en de babyboom nam het aantal drive-ins snel toe: van 820 in 1948 tot uiteindelijk 4.063 drive-inbioscopen op het hoogtepunt.

 

Tijdens de babyboom van de late jaren 40 en begin jaren 50 ontdekten veel jonge gezinnen de drive-ins. Het was in de jaren 50 echt een familieaangelegenheid. Men kon de kinderen en baby’s meenemen en je mocht er roken. Het was een stuk flexibeler dan een echte bioscoop. Veel drive-ins voegden speeltuintjes toe. Ook de horecagelegenheden op de terreinen droegen bij aan de positieve ervaringen van jonge gezinnen. Zij waren zeker goed in staat de honderden klanten te voorzien van eten en drinken gedurende de pauzes. Er werden in de pauzes tekenfilms gedraaid en er was een klok die aftelde tot het moment dat de film weer verder ging. Gedurende de jaren kwamen er karretjes waarmee langs de auto’s kon worden gegaan voor de verkoop van eten en drinken. Ook kwamen er kachels voor in de auto.

 

In 1948 kwam er een nieuw concept bij, bedacht door Ed Brown, piloot. Hij opende het ‘Drive-In and Fly-In Theatre’ in Asbury Park, New Jersey, waar 500 auto’s en 50 vliegtuigen een film konden kijken. Er werd een landingsbaan aangelegd waar de vliegtuigen konden landen en naar de achterste rijen konden taxiën. De ‘Circle Autoscope Drive-In’ in Albuquerque had zelfs een scherm per parkeerplaats. De grootste drive-in was Johnny’s All Weather Drive-In in Copiague, New York. Er was plek voor 2.500 auto’s en 1.200 zittende toeschouwers in een geklimatiseerde ruimte met onder andere een restaurant. Er was zelfs een kinderboerderij.

 

Eind jaren 60 werden de drive-ins vaak alleen nog bezocht door jonge stelletjes die de privacy wel konden waarderen. In de volksmond werden het ‘passion pits’ genoemd. Deze tienercultuur is vereeuwigd in films als American Graffiti en Grease. In de jaren 70 waren het vooral kabel-tv en videorecorders die de mensen weghielden. De normale bioscopen werden ook steeds groter: meer stoelen, meer comfort door onder andere airco en vooral meer en grotere schermen. Het tonen van de grote films was ook een probleem. Een normale bioscoop kon een nieuwe grote film meerdere keren per dag tonen en niet alleen in het donker. Hierdoor waren de drive-ins aangewezen op B-films en seksfilms. Door deze seksfilms konden veel drive-ins nog jaren overleven. Naast deze seksfilms werden er overdag ook evenementen georganiseerd, zoals rommelmarkten en kerkdiensten.

Shankweiler begon in 1982 met uitzendingen via AM. De speakers bleven nog wel in gebruik. In 1986 schakelden zij als eerste over op FM-stereogeluid. In 1990 waren er nog steeds 910 actief in gebruik. Tegenwoordig zijn het er ongeveer 400.

 

De redenen voor het bijna verdwijnen van de drive-ins waren legio; de grootste waren de opkomst van de televisie in het eigen huis en de waarde van de grond zelf. De drive-ins werden vaak buiten de steden aangelegd. Door het groeien van de steden was er grond nodig en de verkoop ervan bracht geld in het laatje. Ook de opvolging van de uitbater was een probleem. Het waren vaak familiebedrijfjes waarvan de kinderen geen interesse hadden in het overnemen van de drive-in. Het einde van de babyboom zou ook hebben meegespeeld, alsmede de invoering van de zomertijd, waardoor ouders vonden dat de eerste film om 22:00 te laat begon voor de kleintjes.

 

In recentere tijden speelde ook de verplichte overstap van 35mm-film naar digitale projectie een grote rol. Voor veel kleine, onafhankelijk gerunde drive-ins waren de kosten van nieuwe digitale projectoren simpelweg te hoog. Rond 2010 gingen daardoor alsnog veel overgebleven drive-ins failliet.

 

Gelukkig is er geen einde gekomen aan de drive-in. Integendeel. Er worden weer nieuwe complexen geopend, oude worden weer in gebruik genomen en gemoderniseerd met nieuwe schermen en FM-radiostations. Door de nieuwe, dure technieken is het ook mogelijk de nieuwste films te tonen. Richard Hollingshead zou trots zijn.