Deze 60er heeft mij veel geleerd, vooral dat het handig is om te weten wat er onder de motorkap zit. De meeste ritjes eindigden in een klusje. Weggeblazen pakkingen, gas dat bleef hangen, lekkages, stroomproblemen en nog veel meer. Daarna volgden er nog vier Cadillac's. Eerst een veel betere en mooiere 1962 Sedan de Ville, gekocht bij Peeters in Neer. Het was een ex-trouwauto. Ik heb er enkele jaren mee gereden en enkele evenementen mee bezocht, vaak samen met familie en vrienden. Ik vond een 58er echter nog mooier. Toen ik onderdelen zocht voor de 62er kwam ik in Duitsland een mooie '58er Sedan de Ville tegen. Dit was in 2001. Vlak daarvoor was ik al wezen kijken bij een '57 Fleetwood in Opperdoes (een oude bekende van Exclusive Cars, alleen was hij toen nog zwart) en daarna een '58 Fleetwood in het Cadillac Museum in Hachenburg. Ik had alles op dezelfde dag bezocht. Lang leve de leaseauto! Beide werden het niet. Het werd de Duitse '58er Sedan de Ville. De basis was al goed, hij was helemaal uit elkaar geweest voor spuitwerk.  Er is toch nog veel aan gebeurd in mijn beheer. Het interieur is opnieuw bekleed, er is spuitwerk verricht vanwege wat blaasjes en een kleine aanrijding. Tevens zijn de motor en bak gereviseerd. Hij zou niet meer weggaan... Bij mijn tweede vriendin gebeurde het dat ik hem toch ging verkopen vanwege de aankoop van een huis. Op dat moment had ik ook een 1972 Sedan de Ville als semi-dagelijkse auto die ik ook ging verkopen. Ik hoopte dat de 58er eerder verkocht zou worden zodat ik de 72er kon houden. Helaas, het ging andersom. Twee maanden later ging ik bij haar weg en leerde ik Wendy, mijn huidige vrouw, kennen. We spreken inmiddels over 2005.
 

Niet veel later kochten we samen in Damwoude, wederom bij Bert Zijlstra dus, een Fleetwood uit 1964. Een auto die ik daar al eens eerder had gezien. We hoefden er niet veel aan te doen, en hebben er veel van genoten. Ik raakte echter geïntrigeerd door Mercedes Benz en had op een gegeven moment vier Benzen. Daarom besloot ik in mijn oneindige wijsheid om de Cadillac te verkopen en in de weekenden lekker te rijden in mijn S-Klasse 500 SE. Dit viel echter tegen, althans het reed niet veel anders dan de dagelijkse W124 260 E en W124 300 D Turbo. Na de verkoop van de '64 in 2011 begon het begin 2012 weer te kriebelen toen we in Rosmalen al die auto's uit de jaren '40 en '50 zagen en vooral hoorden. Ik MOEST er weer één hebben.

​​​

Ik vind veel Amerikaanse auto's mooi, maar aangezien mijn vrouw Wendy de rondere modellen uit de jaren '40 mooier vindt dan die uit de jaren '50, gingen we in 2012 op zoek naar een model uit de jaren '40. Een paar weken voor de Jukebox-beurs in Rosmalen hadden we al een leuke Buick Roadmaster uit 1948 gezien, maar die was een beetje te custom. Daarna hebben we stad en land afgereisd op zoek naar de juiste auto uit de jaren '40 of daaromheen. Het hoogtepunt, en tevens dieptepunt, was een Lincoln Zephyr V12 uit 1937. Het was een schitterend model, maar een zeer vervallen exemplaar dat te veel geld en energie zou kosten om op te knappen. Beide zaken hadden we niet, noch het verstand en de ruimte.