1958 Cadillac Eldorado Biarritz Raindrop car

Warhoops Used Auto & Truck Parts en de geredde droomauto’s

​

Hoe vier GM Motorama-conceptcars aan de shredder ontsnapten en uitgroeiden tot cultureel erfgoed.

 

Normaal gesproken haalt de verkoop van een autosloperij zelden het nationale nieuws. Sloopbedrijven vervullen meestal een bescheiden, lokale rol in de levenscyclus van auto’s. Maar Warhoops Auto and Truck Parts, gelegen in Sterling Heights, Michigan, vormt daarop een opmerkelijke uitzondering. Deze ogenschijnlijk doorsnee autosloperij groeide uit tot een legendarische plek in de autogeschiedenis, omdat hier vier iconische General Motors Motorama-conceptcars decennialang aan vernietiging wisten te ontsnappen.

 

Een sloop met een strategische ligging

 

Warhoops werd midden jaren vijftig opgericht door Harry Warholak Sr., een veteraan uit de Tweede Wereldoorlog die als vliegtuigmonteur aan B-17-bommenwerpers werkte en daarvoor een Bronze Star ontving. De bijnaam “Warhoops”, gebaseerd op zijn Poolse achternaam, werd uiteindelijk de officiële naam van zijn bedrijf.

 

De sloop lag op ruim 15 hectare industrieterrein aan 18½ Mile Road, op slechts enkele kilometers van het General Motors Technical Center in Warren. Die nabijheid bleek cruciaal. Vanaf de jaren vijftig gebruikte GM Warhoops regelmatig als bestemming voor afgeschreven bedrijfsauto’s, prototypes en showwagens. Voor GM was het praktisch, voor Warhoops werd het onbedoeld historisch.

​

Motorama: dromen op wielen

​

In de jaren veertig en vijftig organiseerde General Motors de legendarische Motorama-shows: reizende spektakels waarin futuristische droomauto’s werden gepresenteerd aan het publiek. Onder leiding van topontwerper Harley Earl fungeerden deze auto’s als rijdende visies op de toekomst. De meeste waren nooit bedoeld voor productie en vaak gebouwd van hout, aluminium en glasvezel, soms zelfs zonder motor of volledig chassis.

 

Na hun showleven werden Motorama-auto’s doorgaans vernietigd. GM wilde voorkomen dat experimentele of onveilige voertuigen in particuliere handen terechtkwamen. In 1958, tijdens een economische recessie en kort na het vertrek van Harley Earl, besloot GM een groot aantal van deze conceptcars af te voeren.

 

Vier auto’s die “te ver” kwamen

 

Waarom precies Warhoops werd gekozen als bestemming voor een deel van deze droomauto’s is nooit volledig gedocumenteerd. Waarschijnlijk speelde de nabijheid een rol. Wat wel vaststaat: GM bood Warholak Sr. twee opties aan — zelf met een takelwagen alle auto’s ophalen, of GM de voertuigen laten afleveren. Om kosten te besparen koos hij voor het laatste.

 

Die keuze bleek beslissend. Nadat vier conceptcars bij Warhoops waren afgeleverd, trok iemand bij GM aan de noodrem. De rest van de geplande zendingen werd geannuleerd. Volgens zoon Harry Warholak Jr. hadden het er theoretisch 35 kunnen zijn, als zijn vader bereid was geweest de takelwagen te betalen.

De vier auto’s die Warhoops wel bereikten waren:

• 1955 LaSalle II Roadster

• 1955 LaSalle II Sedan

• 1955 Chevrolet Biscayne

• 1956 Cadillac Eldorado Brougham Town Car

 

Formeel waren deze auto’s bestemd voor sloop. In de praktijk gebeurde dat slechts gedeeltelijk.

 

Twijfel, uitstel en vergetelheid

 

Harry Warholak Sr. kon het niet over zijn hart verkrijgen om de auto’s volledig te vernietigen. Er werd wel schade aangebracht — deuren werden verwijderd, een carrosserie werd doormidden gezaagd — zodat ze op papier als “gesloopt” golden. Daarna bleven ze jarenlang buiten staan.

De auto’s werden een lokale legende. GM-medewerkers, ontwerpers en ingenieurs wisten ervan. Grote namen uit de industrie bezochten de sloop, waaronder Ed Cole en Zora Arkus-Duntov. Toch bleef officiële documentatie bij GM uit. Dertig jaar lang lagen de restanten van de droomauto’s blootgesteld aan weer en wind, verworden tot stille getuigen uit een ambitieus tijdperk.

 

Joe Bortz: de redder

 

In 1988 kwam de doorbraak. Conceptcar-verzamelaar Joe Bortz hoorde via een artikel over de “urban legend” van Motorama-auto’s in een sloop buiten Detroit. Bortz belde Warhoops. Tot zijn verbazing bleken de auto’s er nog te zijn.

 

Na overleg met GM — dat inmiddels geen aanspraak meer maakte op de voertuigen — kocht Bortz alle vier de auto’s. Ze verkeerden in erbarmelijke staat: houtrot, ontbrekende onderdelen, geen aandrijflijnen en geen echte dashboards. Toch begon hij aan een langdurig en kostbaar restauratieproces.

 

De LaSalle II Roadster en de Chevrolet Biscayne werden volledig gerestaureerd en verschenen later op concoursen zoals Pebble Beach en Amelia Island. De Cadillac Eldorado Brougham Town Car werd verkocht. De LaSalle II Sedan bleef grotendeels onaangeroerd als tastbaar bewijs van de slooptoestand.

 

Warhoops verdwijnt, het erfgoed blijft

 

Door veranderende tijden — stijgende schrootprijzen, internetverkoop en het verdwijnen van dagelijks gebruikte oldtimers — verloor Warhoops langzaam zijn functie. In 2013 verkocht Harry Warholak Jr., inmiddels bijna 70, het terrein aan U.S. Auto Supply. De naam Warhoops verdween en de meeste oude auto’s werden afgevoerd. Wat bleef, was de reputatie: mogelijk de beroemdste autosloperij ter wereld.

 

Van sloop naar museum: Petersen Automotive Museum

 

In 2024 kreeg het verhaal een nieuw hoofdstuk. Het Petersen Automotive Museum in Los Angeles opende de tentoonstelling “GM’s Marvelous Motorama: Dream Cars from the Joe Bortz Collection”. Voor het eerst werden zes Motorama-conceptcars samen getoond, waaronder drie die hun bestaan te danken hebben aan Warhoops:

• 1955 LaSalle II Roadster

• 1955 Chevrolet Biscayne

• 1955 LaSalle II Sedan (in ‘junkyard fresh’-staat)

 

Samen met andere iconen zoals de Buick Wildcat I en de Pontiac Bonneville Special vormen ze een unieke tijdcapsule van Amerikaanse autovisie.

Bortz omschreef ze treffend als “de Picasso’s en Rembrandts van deze automotive generatie”.

 

Warhoops was nooit bedoeld als museum, en toch werd het een toevluchtsoord voor autohistorie. Door toeval, zuinigheid, twijfel en uiteindelijk passie bleven vier droomauto’s bestaan die anders volledig zouden zijn verdwenen. Wat ooit lag te roesten in de modder van Sterling Heights, staat nu onder museumlicht in Los

Angeles — als stille getuigen van een tijd waarin de toekomst nog met de hand werd vormgegeven.

 

Waarom sommige GM-conceptcars zijn bewaard gebleven — en andere bijna verdwenen

 

In de jaren vijftig bouwde General Motors tientallen spectaculaire conceptcars voor de beroemde Motorama-shows. Ze waren bedoeld om te dromen: rijdende visies op de toekomst, vol experimenteel design en techniek. Toch heeft slechts een deel van deze auto’s de tand des tijds doorstaan. Het verschil tussen bewaren en verdwijnen zat zelden in toeval, maar vrijwel altijd in functie en waarde binnen GM zelf.

 

Conceptcars met technologische betekenis — zoals de Firebird-turbineauto’s of de Cadillac Cyclone — werden al vroeg gezien als onderzoeksobjecten en visitekaartjes van GM. Ze waren rijdend, technisch uniek en bruikbaar voor verdere ontwikkeling. Daardoor bleven ze onder bescherming van de ontwerp- en onderzoeksafdelingen en maakten ze uiteindelijk deel uit van wat nu de GM Heritage Collection is.

 

Heel anders verging het de vroege Motorama-stylingstudies, vooral van vóór 1955. Auto’s zoals de LaSalle II en de Chevrolet Biscayne waren vaak niet meer dan showobjecten: gebouwd van hout, gips en glasvezel, zonder echte aandrijflijn of chassis. Intern golden ze niet als volwaardige auto’s, maar als tijdelijke decorstukken. Na afloop van hun showleven waren ze juridisch lastig, technisch onbruikbaar en economisch waardeloos — zelfs als schroot.

 

In economisch moeilijke tijden, zoals rond 1958, besloot GM daarom veel van deze stylingconcepten administratief te laten verdwijnen. De meeste werden daadwerkelijk vernietigd. Vier exemplaren ontsnapten hieraan toen ze terechtkwamen bij de autosloperij Warhoops in Michigan, waar ze decennialang vergeten bleven liggen.

 

Dat deze auto’s vandaag de dag nog bestaan, is te danken aan een combinatie van toeval, uitstel en uiteindelijk de inzet van verzamelaar Joe Bortz. Zijn redding van de Warhoops-auto’s maakt duidelijk hoe dun de scheidslijn was tussen cultureel erfgoed en definitieve verdwijning — en waarom niet elke droomauto het heeft overleefd.