Volgens Nick Dreystadt zat de kwaliteit in design, goed gereedschap, controle en service. Hij was bereid te investeren in betere ontwerpen, machines, kwaliteitscontroles en eersteklas serviceafdelingen, maar niet in de productie zelf. Deze manier van werken zorgde ervoor dat binnen drie jaar de productiekosten van een Cadillac niet hoger waren dan die van een simpele Chevrolet. Omdat een Cadillac nog steeds een hoge nieuwprijs had, was het een zeer winstgevend merk voor GM. Hoewel de economie van 1936 tot 1937 geleidelijk groeide, was er een dip in 1938.

 

De modellen van 1935 kregen deels een gesloten Touring-carrosserie met geïntegreerde kofferbak. Vanuit sommige hoeken zag het design er niet zo stijlvol uit, toch waren deze modellen een stuk praktischer dan de modellen met een losse, afneembare "trunk". De opdracht die Bill Mitchell kreeg in 1936 resulteerde in de 1938 60 Special. Tijdens de depressie van 1938 kwam het model voor Cadillac precies op het juiste moment. LaSalle leek qua verkopen namelijk even de weg kwijt. De nieuwe modellen werden niet echt goed ontvangen en dit drukte de verkoopcijfers. Het moderne ontwerp van de nieuwe 60 Special had kenmerken die snel zouden worden overgenomen door de andere GM-merken en de rest van de branche.

De 60 Special was een meesterwerk dat al het andere op de weg ouderwets maakte.

 

Vanzelfsprekend was het oudere bestuur wat angstig over deze gedurfde nieuwe Cadillac. Don Ahrens, de verkoopdirecteur van de divisie in die tijd, herinnert zich: "Toen de 60-Special vorm kreeg, waren er wel wat onzekere momenten. Het kwam niet omdat we bang waren voor de schoonheid van de auto, maar omdat we door deze introductie zouden breken met traditie. De Cadillac-markt is ultraconservatief. Het grootste deel van onze voertuigen verkopen wij aan degelijke en invloedrijke gezinnen. Hoe zou deze revolutionaire auto onze positie in de industrie beïnvloeden? Was hij te verrassend, te flamboyant voor Cadillacs prijsklasse? Te schaamteloos voor onze reputatie?" In één woord: ja. En dat is precies waarom het de enthousiaste goedkeuring van Harley Earl had.

​

Het was het soort auto dat alleen van een jongere ontwerper kon komen: sportief maar nuchter, geavanceerd en toch aantrekkelijk. Het was een geheel nieuw concept waarbij elk ontwerpelement volledig en smaakvol afgestemd was op alle andere elementen. De auto was groter en duurder dan de Series 60, maar goedkoper dan de minder flamboyante grote Cadillacs. Hij zou te koop zijn voor $2.090 en daarvoor kreeg je de 135 pk L-head V8 die de Cadillacs in de basis zou blijven aandrijven tot en met 1948. Schakelen deed je vanaf dit jaar via een pook aan de stuurkolom en niet meer op de vloer.

De styling van de 60-Special vormde in verschillende opzichten een belangrijke nieuwe basis voor Cadillac. Het model startte als een LaSalle Sport Sedan. Het aangepaste model werd echter te duur voor LaSalle, waardoor het een Cadillac werd. Het was een mooi, ultramodern silhouet dat drie inch lager was dan voorgaande Cadillacs, maar met net zoveel hoofdruimte.

Treeplanken vielen op door hun afwezigheid, een trend waarover GM-voorzitter Alfred P. Sloan opmerkte: "Het maakt het mogelijk om de carrosserie te verbreden zodat een standaardauto zes passagiers kan vervoeren."

 

De verlengde achterkant, een van de eerste toepassingen van een geïntegreerde kofferbak op een Amerikaans productiemodel, gaf de carrosserie een moderne en gestroomlijnde uitstraling. Alle vier de deuren van deze elegante sedan waren voorzien van scharnieren aan de voorzijde. Dit was ongebruikelijk voor die tijd en zou op grote schaal worden nagebootst.

De pontonspatborden voor en achter droegen bij aan de illusie van lengte, hoewel het echt geen illusie was, want de 127-inch wielbasis was drie inch langer dan die van de Series 60. Er zat geen chroomwerk tussen de ruiten en het plaatwerk eronder. Een dappere zet in een tijd waarin chroom verplicht leek voor alles behalve de goedkoopste auto's. Net zo gewaagd was het gebruik van zeer dunne dakstijlen, waardoor de voorruit en de deuren breder konden worden dan bij andere auto's in deze klasse, met als voordeel een superieur zicht. De bovenste deurlijsten waren vervangen door chroomranden rond het glas, met dunne maar sterke frames. Dit was een duidelijke knipoog naar de convertible sedan-stijl die nog steeds erg in zwang was in de late jaren dertig. Door het comfort van gesloten auto's te combineren met de suggestie van een open auto, was de 60-Special de voorloper van de b-stijl-loze "hardtop convertible", de carrosseriestijl die meer dan een decennium later de Amerikaanse industrie zou domineren.

 

"Er is nog nooit een auto als de Cadillac 60-Special geweest," vermeldden de reclameschrijvers, "een auto met zo'n duidelijke moderne lijn, maar toch ook smaakvol ... een baanbrekende auto, nog niet te vinden op andere tekenborden, maar toch een auto die totaal geen grillige attributen heeft."

Mitchell's vermijding van "grillige attributen" was inderdaad lovenswaardig en de 60-Special was een sensationele lancering van zijn carrière. Het was de eerste design auto uit Detroit, het soort high-style, premium-geprijsde product dat een aantal fabrikanten in de jaren die volgden op de markt zou brengen: auto's zoals de 1940 Lincoln Continental en, veel later, Mitchell's eigen Buick Riviera uit 1963.

​

De economie kroop in 1939 alweer omhoog, wat een hogere omzet voor de hele industrie betekende. Rond 1941 herstelde de economie zich goed, grotendeels door de militaire productie die al aan de gang was, hoewel de Verenigde Staten nog niet waren betrokken bij de zich uitbreidende Tweede Wereldoorlog. Vanwege de hogere productiekosten verhoogde Cadillac de prijzen voor zijn geheel nieuwe 1941-modellen. De 60-Special, die sinds 1938 op $2.090 stond, ging omhoog naar $2.195, maar het was nog steeds een koopje. Het was nu het belangrijkste model van de vloot, het neusje van de zalm dat Cadillac definitief vestigde als het ultieme Amerikaanse statussymbool op autogebied. De auto's straalden klasse uit en waren zo goed uitgevoerd dat zelfs het zware gebruik van chroom helemaal niet opzichtig of ongepast leek. De Special behield zijn frisse formele look, terwijl de "torpedo"-stijl werd toegepast op de meeste andere modellen. Koplampen werden nu gemonteerd in de spatborden in plaats van bovenop de voorste spatborden. Daartussenin was een horizontale eggcrategrille. Voor het eerst werd de tankvuldop verwerkt in het achterlicht. De V8 kreeg een hogere compressie en daarmee 150 pk. De topsnelheid lag rond de 100 mph en 0-60 mph werd bereikt in ongeveer 14 seconden.

Puntige fronten verschenen nu op de meeste GM-auto's van dit jaar en de 60-Special was geen uitzondering. De Series 60 werd vervangen door de 126-inch wielbasis Serie 61, die dezelfde carrosserietypes en veel van de uiterlijke kenmerken van de 60-Special bood.

 

Alle Cadillacs van 1939 kregen een nieuw ontworpen dashboard, een nieuwe optionele vacuüm bediende radioantenne, rubberen achterspatbordbeschermers en iets dat "Controlled-Action Ride" werd genoemd, waarvan werd beweerd dat het het rijcomfort verbeterde. Afgezien daarvan was de 60-Special grotendeels onveranderd.

Het beleid had zijn vruchten afgeworpen en het was wederom Cadillacs bestverkochte modellijn. De serie werd voor '39 echter uitgebreid met twee nieuwe opties. Cadillac verkocht er slechts 1.500 van tussen 1938 en 1941.

Ten eerste was er een schuifdak, gepatenteerd door GM's Ternstedt Hardware-divisie, dat werd bediend met een handslinger en werd geadverteerd als het "Sunshine Turret Top Roof". Het dak was beschikbaar voor zowel de standaard Town Sedan als de Imperial. Er was ook een 60-Special "Town Car" met een gespoten metalen of met leer bekleed dak.

Ten tweede was er een optioneel intrekbare dividerruit tussen de voor- en achterstoelen. Meer dan 5.500 Sixty Specials werden gebouwd voor 1939, goed voor ongeveer 40% van alle verkochte Cadillacs. Slechts 280 daarvan waren uitgerust met de optie zonnedak; van die 280 auto's met zonnedak waren er 55 uitgerust met een dividerruit.

​

Sloan had zijn voorkeur voor slechts één basiscarrosserie laten doorschemeren toen hij opmerkte dat de 60 Special goed ontvangen was door de markt en de waarde van styling was aangetoond. Klanten waren bereid om een lagere inruilwaarde te accepteren op hun oude auto's om de nieuwe te kunnen kopen.

Toen de jaren veertig aanbraken, werd het echter duidelijk dat consolidatie een belangrijke factor voor Cadillac zou worden. De houding van Cadillac was toekomstgericht, waardoor oude werkwijzen opzij werden geschoven. In 1940 verdwenen de convertible sedan, de V16 en LaSalle, Cadillac's "companion make". Zelfs voor LaSalle zelf kwam dit als een verrassing. Het model voor 1941 was al ontworpen toen men halverwege 1940 de stekker eruit trok. Buick was inmiddels in het vaarwater van LaSalle gekomen; de niche van LaSalle was hiermee verdwenen.

 

Het grote probleem van de V16 was zijn prijs. De basis vijfpersoons V8 Sedan van 1940 kostte $1.745, maar met V16 $5.140. Een premium die niet langer echt gerechtvaardigd was, omdat Cadillacs V8 één van de meest soepele motoren op de markt was. Het was een overblijfsel uit een grootse tijd.

 

De nieuwe 1940 Series 62 van Cadillac kwam ook in de spotlight te staan. Het was opnieuw een ontwerp van Bill Mitchell en wederom een verbluffend exemplaar. Hij maakte gebruik van de nieuwe, bustle-back General Motors "C-body", een carrosserie die duidelijk geïnspireerd was door de 60 Special. Met meer dan een vleugje styling van de laatste, maar voor aanzienlijk minder geld, ging de verkoop van de 62 waarschijnlijk ten koste van de duurdere modellen. De Series 62 verving dan ook de 60 Special als Cadillacs bestseller.

Een opnieuw gestileerd front-end kenmerkte het model uit 1941. Opnieuw bleek het een trendsetter te zijn, met lange voorspatborden die doorliepen tot in de deuren. Maar de verkoop van de 60 Special zakte wel iets in. Het verbluffende stijlthema van Bill Mitchell had zijn hoogtepunt bereikt; het wispelturige publiek was klaar voor iets anders. Het kwam in de vorm van een nieuwe 60 Special voor 1942. In feite was dit een uitgerekte luxeversie van de 62, maar deze had simpelweg niet de aantrekkingskracht van zijn voorgangers.

Het is opmerkelijk dat de versie van 1942 onder verzamelaars vandaag nauwelijks meer dan een derde waard is dan het origineel uit 1938.

 

Twee andere versies van de basis-sedan verschenen in 1940 in de 60 Special-line-up hadden nu voor het eerst Fleetwood- in plaats van Fisher-carrosserieën. De styling van alle Cadillacs bleef grotendeels hetzelfde. Er was iets minder terughoudend gebruik van chroom en, net als bij de meeste andere Amerikaanse auto's dat jaar, waren standaard sealed-beam koplampen aanwezig.

 

De slechts één jaar geleverde Series 72 werd geïntroduceerd als een minder dure metgezel van de Series 75. 1940 was het laatste jaar voor optionele sidemounts (reservewielen in de voorspatborden). De Series 72 had de uitstraling van de Series 75, maar was drie centimeter korter en onderscheidde zich door rechthoekige achterlichten die hoog aan de zijkanten van de kofferbak zaten. Sealed-beam koplampen en richtingaanwijzers waren standaard.

 

Hoewel zowel de LaSalle als de V16 werden gedropt, bood Cadillac desalniettemin een breed scala aan gerestylede modellen aan voor 1941. Een eggcrate-rooster dat een Cadillac-handelsmerk zou worden, was nieuw, evenals de Hydra-Matic automatische transmissie. Met een mooi design en solide engineering stond Cadillac op het punt zijn greep op de luxemarkt verder te versterken.

 

In 1941 verklaarde de prestigedivisie van General Motors trots:

"Gedurende negenendertig jaar is Cadillacs productiebeleid een van de weinige zekerheden gebleven in een onzekere wereld. De organisatie heeft in haar begin besloten haar naam alleen te verbinden aan de beste auto's die men kon produceren. Dat ideaal is nooit veranderd. Vandaag de dag is ‘perfectie’ nog steeds de enige bezigheid van Cadillac-ingenieurs en vakmensen. Cadillac en de eigenaren van Cadillacs hebben daar altijd de vruchten van kunnen plukken."

 

Die zoektocht naar perfectie, samen met de frisse wind die Bill Mitchell het ontwerp van Cadillacs aan het einde van de jaren dertig gaf, gaf het merk de mogelijkheid om uit de depressie te komen met zijn reputatie als de "Standard of the World" intact. Het was een van de meest gewilde auto's ter wereld. Cadillac pochte in 1941 zelfs: "In het segment boven de tweeduizend dollar kiest ongeveer twee derde van alle automobilisten een Cadillac."

​

Kopers wisten dat de Cadillac een solide, betrouwbare en mooie auto was die de jaloezie van hun buren opwekte. Hij was Amerikaans in de beste zin van het woord. Als een van de oudste Detroit-marques had Cadillac voortdurend zijn leiderschap op het gebied van engineering bevestigd.