1952. Dit was het vijftigste (jubileum)jaar van Cadillac. Er zijn slechts kleine wijzigingen in styling en trim maar sommige zijn speciaal bedoeld om het 50 jarige bestaan te vieren. De V-emblemen op de motorkap en kofferklep werden bijvoorbeeld uitgevoerd in goud. De 62 Sedan kreeg een hogere achterklep waardoor extra bagageruimte ontstond. Achteruitrijlampen waren nu standaard en verwerkt in de achterlichten. Aan de achterkant hebben alle modellen nu een nieuw handelsmerk van Cadillac, een dubbel uitlaatsysteem dat verwerkt is in de bumper. De emblemen op de kofferklep varieerde per serie. Standaard waren nu onder meer zelfopwindende klokken, dual drive Hydra-Matic, verbeterde richtingaanwijzers, anti-verblinding spiegel en nog veel meer. Hydra Matic voor de 75 was $ 186, ruitensproeier $11, oliefilter $11, stuurbekrachtiging $ 198, grootlichtsensor $ 52 en elektrische ramen $ 139. Cadillac had dit jaar de krachtigste auto van de Amerikaanse autoindustrie en de verkopen liepen enorm goed. De 1.300.000ste Cadillac aller tijden werd gebouwd.

 

Men haalde een militaire order binnen voor T41 Walker Bulldog tanks en T41 twin 40 mm kanon motorrijtuigen voor de Koreaanse oorlog. Het leger plaatste rond augustus 1950 bestellingen voor de T41. De tank werd "Walker Bulldog" genoemd, ter ere van de overleden generaal Walton Walker, die een jaar eerder bij een Jeep-ongeluk omkwam, tijdens een demonstratie voor president Harry S. Truman op het Aberdeen Proving Ground in februari 1951.

​

De serieproductie werd vertraagd door technische problemen door de integratie van een afstandsmeter in de stalen koepel. De uitbraak van de Koreaanse Oorlog en de toenemende vraag van het Amerikaanse leger naar meer tanks zorgden ervoor dat de productie halsoverkop in midden 1951 begon. Door de gehaaste productie waren er veel aanpassingen tijdens en na de fabricage. Cadillac richtte in augustus 1950 een magazijn in Cleveland in voor de productie van de Walker Bulldog en andere gevechtsvoertuigen, zoals de Cadillac M42 Duster. De fabriek, met 3700 werknemers, leverde de eerste productie M41 Walker Bulldog in maart 1951. De eerste acht Bulldogs werden in juli aan het Amerikaanse leger geleverd.

 

In de jaren vijftig waren stijl en kracht de sleutel tot het verkopen van auto's, en niemand begreep dat beter dan Cadillac. Hoewel de styling van jaar tot jaar evolueerde, hield Cadillac vast aan een herkenbaar ontwerp, waardoor elke nieuwe uitvoering er toch "fris" uitzag, maar altijd herkenbaar als "The Standard of the World". Cadillac versterkte ook zijn imago met enkele van de meest iconische advertenties uit die tijd. In het begin van de jaren '50 produceerde ze een reeks advertenties waarbij de auto werd weergegeven boven een ketting van diamanten, smaragden of robijnen, met eenvoudige, directe miniverhalen eronder. Een van hen vertelde bijvoorbeeld over de krantenjongen die al 31 jaar Cadillacs had bewonderd en nu een industrieel was die op het punt stond om zijn eerste te kopen: "Geen compromis deze keer!" riep de advertentie.

 

Drie GM-divisies vierden hun 50-jarig jubileum in 1952 en dat werd gevierd met dure limited editions, allemaal grote cabriolets. Buick bood de Skylark aan voor $ 5.000 die daarmee $ 1.500 duurder was dan een Roadmaster Convertible en Oldsmobile de 98 Fiesta die $ 5.715 kost. Voor het prijsverschil met de Super 88 Convertible kon je een basis 88 2 door kopen. Het verjaardagsmodel van Cadillac verscheen in de Serie 62 als de Eldorado. Slechts 533 werden er dat jaar gebouwd, grotendeels vanwege een torenhoge prijs van $ 7.750. De 3 specials werden van de band gehaald en deels met de hand gebouwd. Zelfs met de hoge verkoopprijzen werd er geen winst gemaakt op deze modellen. De attracties: op maat gemaakt interieur, speciale "Panoramische" voorruit, sportieve gordellijn en een metalen deksel in plaats van een canvaskap om de neergeklapte kap te bedekken.

​

Eldorado, in het Spaans 'El Dorado' betekent "The Gilded One (de vergulde)". Volgens de overlevering was het een legendarisch gouden koninkrijk, een plaats met fantastische rijkdommen die zich, zo werd althans geloofd, bevond in de met sneeuw bedekte bergen van wat nu Colombia is. In de loop der jaren is "Eldorado" dus komen te staan voor het beste van alles: weelde, rijkdom, het goede leven. Het was dus ook een volledig logische keuze deze naam te gebruiken voor een verbluffende nieuwe cabriolet van Cadillac. De naam werd gezocht via een interne wedstrijd om een naam te vinden voor de auto die het jubileum van het bedrijf markeerde. Een secretaresse van de merchandisingafdeling, Mary-Ann Marini, won die competitie. Haar winnende naam werd aangenomen voor de nieuwe Cadillac.

De originele Eldorado kan in hetzelfde licht worden bekeken als de V16 van 23 jaar ervoor. Hoewel de Eldorado anders was. In plaats van bezadigde, klassieke waardigheid, had hij flair, elan en was hij flamboyant. Maar net als de Sixteen kostte hij de wereld: $ 7.750, 87 procent meer dan de standaard Series 62 convertible. Voor dat soort geld had de koper eigenlijk drie auto's kunnen kopen: een Cadillac 62 cabrio, een Pontiac sedan en een Chevrolet-business coupe. Ook was hij net als zijn voorvader van de jaren dertig schaars. In het eerste modeljaar werden er slechts 532 gebouwd.

Velen zagen de Eldorado voor het eerst op televisie. De datum was 20 januari 1953 en Dwight D. Eisenhower, de populaire held uit de 2e wereldoorlog, werd over Pennsylvania Avenue gereden naar zijn eerste inauguratie als president van de Verenigde Staten. We zagen de populaire nieuwe leider van de Vrije Wereld, rijdend - van bovenaf - op de achterbank van deze sportieve, maar elegante auto. Denk daar trouwens even over na. 1953 is nog niet zo lang geleden. Toch zat hier de president van de Verenigde Staten in een open auto te rijden. Geen pantserplaat. Geen kogelvrij glas. Geen bescherming en niemand van ons dacht er iets bij. Amerika had zijn onschuld nog niet verloren. We konden onze ogen echter niet afhouden van die prachtige Eldorado, de meest glamoureuze machine die we ooit uit het naoorlogse Detroit hadden zien komen.

 

De 'Eldorado' uit '53, die werd gemodelleerd naar een 'concept car' uit 1952, was de eerste van de 'droommachines' van GM’s Harley Earl die in productie werd genomen, zij het op beperkte schaal en samen met de Chevrolet Corvette van 1953. Kenmerkend waren de nieuwe "panoramische" voorruit die een voorbode was van de dingen die gingen komen. Hij was drie centimeter lager dan de serie 62 en had een langer slanker uiterlijk hoewel de totale lengte hetzelfde was. Het interieur was bekleed met het beste leer en de verchroomde spaakwielen gaven een extra vleugje elegantie. Standaarduitrusting betrof een radio, verwarming, banden met witte zijvlakken, stuurbekrachtiging en een Hydra-Matic. Aircondition kon besteld worden voor $ 620. Als er enige twijfel bestond dat Cadillac oppermachtig was in de prestige-klasse dan haalde de Eldorado die twijfel wel weg.

In 1953 werden 28.000 Cadillacs voorzien van een Buick Dynaflow automaat na een brand in de Hydra-Matic-fabriek in Livonia.

​

De futuristische Le Mans showcar van 1953 had grote invloed op het ontwerp van de Eldorado van 1954.

Coupés met deurstijlen kwamen niet terug in '54, maar de Eldorado wel. Slechts een jaar later was Cadillac van mening dat ze met de Eldorado een punt hadden gemaakt maar men wist ook dat er met 532 auto’s geen geld verdiend kon worden. Het was tijd voor een nieuw soort Eldorado, één die in grote aantallen kon worden verkocht en dus een aanzienlijke winst kon opleveren. Het model uit 1954 was dus van een ander ras en werd dus ook verkocht voor een andere prijs: $ 5.738, meer dan $ 2000 minder. Hoewel de '54 Eldorado gemakkelijk herkenbaar was door geribbeld blank metaal op de onderste achterspatborden en gouden Cadillac logo’s was hij veel minder onderscheidend dan het origineel. Toch was de prijs goed, zelfs nu hij "slechts" $ 1.300 duurder was dan de 62's. Ondanks een enigszins kort modeljaar, vond de Eldorado 2.150 kopers. Dit liep op naar 3.950 stuks in '55 en nog eens twee keer zoveel voor '56, toen de Eldorado serie werd uitgebreid met een hardtop-coupe, de Seville. Deze was hetzelfde geprijsd met $ 6.556 als de nu Biarritz genoemde convertible.

 

De 1954 Cadillac kreeg veel uiterlijke wijzigingen. Onder andere een lagere slankere carrosserie en er was, voor het eerst, een geïntegreerde bumper / grille waarin twee enorme chromen kogels waren verwerkt die al snel bekend werden als "Dagmars", ter ere van een goed bedeelde NBC TV ster van die tijd Virginia Ruth Egnor. Dagmar was haar bijnaam, ze was een blonde bombshell die enige bekendheid verwierf in 1950-51 toen ze verscheen op NBC's "Open House" in strakke, lichaamsomhullende jurken die de zeer volle buste van de dame benadrukten. Als je deze dame van opzij bekijkt, twijfel je er niet aan waarom de chrome kogels op Cadillac's uit de jaren vijftig "Dagmars" worden genoemd. Ronde dubbele uitlaten waren opgenomen in de verticale bumpereindstukken en de achterbumper werd volledig opnieuw ontworpen. Op alle modellen was een panoramische voorruit standaard. Sedans hadden een aparte lijst boven de voorruit waardoor een ingebouwd sunvisor effect werd gecreëerd. Coupés hadden een gebogen achterruit die bekend werd als een “Florentine" stijl ruit. Een brede luchtinlaat onder de voorruit was nu op alle modellen aanwezig.

 

Het chassis van de Series 62 had een gloednieuwe langere wielbasis waardoor ze ook zo’n 140 pond zwaarder waren geworden. Een kenmerk van deze model was het ontbreken van louvres op het achterscherm. De motorkap en achterklep waren voorzien van V-emblemen en logo’s en er waren full-length dorpellijsten in glimmend metaal. De Coupe DeVille’s hadden scripts op de achterste stijlen van de hardtop. De Eldorado (die nog steeds wordt beschouwd als een serie 62) had gouden emblemen en had geribbelde panelen achter de achterwielen om dit deel te benadrukken. Deze panelen waren gemaakt van geëxtrudeerd aluminium en zaten ook op een unieke Eldorado coupe die was gebouwd voor de president van Reynolds Aluminium Co. Ook inbegrepen bij de productie-cabriolet waren de spaakwielen en op maat gemaakte interieurafwerkingen en het Cadillac logo in reliëf op de stoelleuningen. Automatische ruitensproeiers, stuurbekrachtiging, 12-volt elektrisch systeem en aluminium zuigers haalden dit jaar voor het eerst de lange lijst van standaarduitrusting. De vierdeurs sedan uit de Serie 62 was nu zeven centimeter korter dan de andere modellen. Een andere eenmalige creatie was een exclusieve Sedan DeVille. Rembekrachtiging kost $48, radio $ 120, airconditioning $ 620, chromen spaakvelgen $325.

 

De assemblage van de 1954 modellen begon op 4 januari 1954 na een stop van 25 dagen voor de overgang naar de nieuwe productielijn. Op de GM Motorama show verschenen met glasvezel gebouwde Cadillac dreamcars zoals de Park Avenue vierdeurs sedan, El Camino-coupé en La Espada-cabriolet. De Park Avenue was een 4 deurs hard-top (special order # 1930) die meer in trek was met de kopers op de show dan de andere dreamcars.

​

Het vermogen werd nog steeds geleverd door de mijlpaal van de divisie, de 331 CUI kopklep V8 die voor het eerst verscheen in 1949. Hoewel het vermogen steeg van 210 naar 230, waren er verder geen wijzigingen. In feite waren de cijfers voor '53 opzettelijk ondergewaardeerd om deze zakelijke handigheid te vergemakkelijken. De Eldorado had nog steeds de standaard Cadillac-motor en de indrukwekkende lijst met standaardfuncties van zijn voorganger, maar hij gebruikte nu exact dezelfde carrosserie als de Cabrio uit de Serie 62, zonder plaatwerkwijzigingen zoals op de '53.

 

De 1955 Eldorado was opvallender dan de ‘54. Rocketship staartvinnen boven de ronde achterlichten sieren de achtersschermen, waardoor de Eldorado nu direct herkenbaar was. Fender-skirts werden geëlimineerd en de wieluitsparingen werden vergroot, des te beter kon men pronken met de flitsende nieuwe "Sabre-spoke" wielen. Ze waren bestemd om te worden geïntroduceerd in modeljaar 1958 maar deze exclusieve wielen waren toch exclusief beschikbaar gekomen voor de Eldorado. Een toevoeging op het dashboard van elk van deze fijne auto's was een klein koperen plaatje waarop de naam van de eigenaar was gegraveerd. Men vond dat Cadillac er zich in ’54 wat te makkelijk vanaf had gemaakt. De Eldorado kon te gemakkelijk gezien worden als een luxe 62 cabrio. Dat zou nu niet meer gebeuren! De andere modellen behielden het kleine achterlicht met vin ontwerp dat een Cadillac kenmerk was geworden. De basis '54-look van de divisie bleef door effectieve evolutionaire facelifts behouden voor 1955 en '56.

 

Hoewel er dit jaar geen grote veranderingen in het uiterlijk van Cadillacs zijn, waren er een aantal verfijningen zichtbaar. De grill is opnieuw ontworpen met bredere ruimtes tussen de strips en de parkeerlichten werden direct onder de koplampen geplaatst. Aan de zijkanten van de carrosserie vormden de stootstrips een rechte hoek met de verticale rand van de achterdeuren of spatborden van de modellen uit de serie 62 en 60S. Dit accentueerde de lijn van het plaatwerk. De Florentine gebogen achterruit werd nu ook gebruikt voor de sedans. Aan beide zijden van de achterste kentekenplaat grensden drie chromen sierlijsten. De Coupe DeVille had een gouden naamplaatje op de C-stijl. Tubeless-banden waren voor het eerst beschikbaar. Het vermogen van de Cadillac motor leek mee te stijgen met de verkoop. Voor 1955 bereikte het vermogen 250 pk dankzij een hogere compressie (9.0: 1) en een verbeterde manifold. Het gebruik van dubbele viervaks carburateurs gaf de Eldorado een extra dosis vitamine waardoor de geadverteerde paardenkrachten op 270 kwamen, een getal dat alleen werd geëvenaard door de 275-pk Packard Caribbean. Volgens Motor Life Magazine leverde dit de Eldorado een theoretische topsnelheid van 117 mijl per uur. Opmerkelijk genoeg hield Cadillac de prijs laag van deze mooie auto. Voor $ 5.814 was hij slechts $ 76 duurder dan de veel minder onderscheidende (en minder krachtige) 1954 versie. Natuurlijk ging de productie opnieuw vooruit, tot 3.950 stuks deze keer. Dat cijfer zou het hoogste ooit zijn voor de open Eldorado. Motor Trend magazine rapporteerde brandstofverbruik cijfers van 12,9 mijl per gallon (stop-and-go) voor een Series 62 sedan met de standaard 250 pk V-8.

De totale output van 1955 voor alle modellen bereikte 140.777 eenheden, een nieuw record voor Cadillac. De Eldorado van 1955 is een gecertificeerde Milestone Car.

 

De Eldorado Brougham, een futuristische showcar die de voorloper werd van de 1957 Eldorado Brougham, verscheen op de New York Motorama op 19 januari 1955. Het werd gebouwd in minder dan 74 dagen! De eerste Cadillac Eldorado Brougham was een unieke showauto die zijn publieke debuut maakte op de GM Motorama in 1955. Deze auto was de directe voorloper van de ultradure, in beperkte oplage geproduceerde Eldorado Broughams, die werden gebouwd in 1957 en 1958. Deze stijl-loze vierdeurs hardtop met naar het midden openende deuren en draaibare bestuurdersstoel, bevatte enkele basisontwerpelementen van de 1954 Park Avenue dreamcar, waaronder grote uitsparingen voor de voorwielen, een ingesprongen achterdaklijn en naar voren gerichte staartvinnen.

Het Brougham-concept had vier koplampunits met een Autronic Eye, een geborsteld roestvrijstalen dak, luchtvering en was geschilderd in kameleon groen. Uitlaatgassen werden afgevoerd via openingen in de achterbumper. Sommige van deze stijlelementen waren later te zien op de productiemodellen van Cadillac in 1957.

Een andere concept voor 1955 waren de moodcars. Een rode hardtop-coupé, de Celebrity. Een Eldorado convertible, de St. Moritz en een Fleetwood 60 Special, de Westchester. Ook de nogal wild gestylde La Salle II sedan en roadster dreamcars werden op de Motorama getoond. Joe Bortz (zie elders op deze site) heeft eind jaren 80 beide auto's gered samen met 2 andere dreamcars van een demontage bedrijf (Warhoops) en heeft de roadster gerestaureerd, de sedan is gebleven zoals hij is gevonden, ook in 2024. Joe heeft meerdere dreamcars gered en gerestaureerd. De La Salle modellen waren uitgerust met een lichte alumunium 2.5 V6 met injectie en onafhankelijke achterwielophanging en remtrommels die tevens de velgen waren. Het logo van de La Salles bevat een afbeelding van een hond. De hond was van Earl en overleed tijdens het ontwikkelen van deze modellen.

​

In 1956 introduceerde Cadillac de eerste vierdeurs hardtop Sedan de Ville, die meteen bijna evenveel verkopen scoorde als de Coupe de Ville en standaard 62 gecombineerd. Voor het eerst was er ook een dichte Eldorado, de Seville. Door deze uitbreiding kreeg de cabrio versie ook een eigen naar, de Biarritz. In 1956 kwam ook voor het eerst een grotere versie van de in 1949 geïntroduceerde V8. De inhoud werd vergroot van 331 naar 365 CUI. Daarnaast kwam er ook een update van de hydra-matic automaat. Deze laatste wijziging ging helaas ook gepaard met technische problemen waardoor de versie minder betrouwbaar was dan de oudere versies. Ook was het standaard vermogen nu 285 pk. De radiateur was hiervoor eigenlijk te klein en er waren ook meldingen dat de koppen nogal makkelijk konder scheuren. De 1956 modellen reden echter wel een stukje moderner dan de voorgaande modellen hoewel het design niet dramatisch was gewijzigd. 

​

In het show circuit doken weer enkele moodcars op. De Castilian, gebaseerd op de nieuwe Eldorado Seville, de Maharani gebaseerd op de Fleetwood 60 Special en uitgerust met enkele zaken die je ook in campers kunt vinden. De auto is in de jaren 90 in het bezit geweest van Joe Bortz. De Gala gebaseerd op de nieuwe Sedan de Ville en de Palomino, een Series 62 Convertible. 

De enige 1956 Cadillac dreamcar was de XP48 (order # 2491) Eldorado Brougham Town Car. Deze auto werd gebouwd om het publiek warm te houden voor de aanstaande introductie van de uiteindelijke Eldorado Brougham. De duurste  auto die je op dat moment kon kopen. Duurder dan een Rolls Royce. Doordat Packard, Duesenberg en hun andere concurrenten niet meer bestonden was dit plots mogelijk. 

Cadillac was echt de 'Standard of the world'.